Nâzım Hikmet ilk beş kitabındaki şiirlerinde [835 Satır, Jokond ile Si-Ya-U, Varan 3, 1+1=BİR, Sesini Kaybeden Şehir] “bir zümrenin başka zümreler üzerinde hâkimiyetini temin etmek gayesiyle halkı suça teşvik ettiği” savıyla mahkemeye verildi. “Ben komünistim” diye savundu kendini: “Komünist olmam hasebiyle mefkûremin rejiminde hiçbir sınıf ve zümrenin hâkimiyeti mevzuu bahis değildir. Bilakis komünizm sınıfsız bir rejim demektir.” Beraat etti.