Çankırı Cezaevi’nin avlusunda Piraye ile Nâzım yan yana… Memet Fuat Gölgede Kalan Yıllar’da [s. 345] “Annem Çankırı’ya giderken Nâzım’ın eve çıkabileceği söylenmişti. Bu gerçekleşmedi” diye yazar “Çevresinde iyi insanlar olmasına karşın içindeki korkuyu da bir türlü atamıyordu. Hava kararınca sokakta kalmamaya dikkat ediyor, başını örtüyor, ‘İstanbullu karı’, ‘komünistin karısı’ diye taşra erkeklerinin neler düşünebileceklerini çok iyi biliyordu.”