26 Mayıs 1938 tarihli mektup. Temyiz kararı öncesinde ümitsiz bir ruh halindeyken yazdığı mektubunda Piraye, “Ne tuhaf, vicdan denilen şeyden eser kalmamış. Şahitsiz, delilsiz mahkûm olmak pek tuhafıma gidiyor” “Artık metinim diyemem ama seni ölünceye kadar bekleyeceğim” ifadelerini kullanmış.